PISMO ŚWIĘTE NOWEGO TESTAMENTU – ANTOLOGIA POLSKICH PRZEKŁADÓW PO II WOJNIE ŚWIATOWEJ (1945-2012)

Krytyka tekstu Dz 20:28

20:28 Lekcję θεοῦ popierają rękopisy: Kodeks Synajski - א (patrz także faksymile Kodeksu Synajskiego), Kodeks Watykański - B, 614, 1175, 1409 i szereg lekcjonarzy: l 60, l 592, l 1439.

Niektóre rękopisy podają także wariant: κυρίου - Pana (tu raczej w sensie: Syna, że to On nabył „krwią swoją”), którą popierają m.in.: papirus - P74, kodeksy: kodeks Aleksandryjski - A, C* D E Ψ 33 36 181 307

Mamy także lekcję w grupie tekstu bizantyjskiego Byz łaczącą powyższe: τοῦ κυρίου καὶ θεοῦ - Pana i Boga – ale ten wariant pokrywa się znaczeniowo z τοῦ θεοῦ.

Ponadto grupa bizantyjska (późna, tekst większościowy) posiada lekcję: διὰ τοῦ ἰδίου αἵµατος – przez własną krew – wyraźnie w szyku przydawki164 – jakby chciano ostatecznie uciąć wszelkie nieporozumienia.

Podobnie w wersajch łacińskich mamy: Attendite vobis et universo gregi, in quo vos Spiritus sanctus posuit episcopos regere/pascere ecclesiam Dei, quam adquisivit/acquisivit sanguine suo – „którą nabył/zdobył własną krwią”. Oczywiście zgodnie z kanonami krytyki tekstu przyjmuje się „lectio difficilior potior faciliori” – tj. lekcję trudniejszą niż łatwiejszą.

  1. 164) Warto wiedzieć, że sformułowanie: τοῦ αἵµατος τοῦ ἰδίου jest tożsame z: τοῦ ἰδίου αἵµατος i oznacza: własną krwią. Ten drugi wariant jest jednak bardziej jednoznaczny, gdyż przydawka konkretnie określa podmiot.

Jeśli uważasz, że należy coś dodać, uzupełnić lub poprawić, jestem otwarty na sugestie. Proszę, kieruj je na adres: psnt at op.pl;

© 2008-2012 Wszelkie prawa zastrzeżone. statystyka katalog stron internetowych Katalog Stron Internetowych