PISMO ŚWIĘTE NOWEGO TESTAMENTU – ANTOLOGIA POLSKICH PRZEKŁADÓW PO II WOJNIE ŚWIATOWEJ (1945-2012)

14:14 Rękopisy wykazują brak lub obecność zaimka dzierżawczego µε. Większość wydawców tekstu krytycznego umieszcza go, podpierając się takimi świadectwami jak: papirus P⁶⁶ (przy czym mamy tu zaimek w formie: μαι – αἰτήσητάι μαι148), papirus P^75vid, lecz jak widzimy jest uszkodzony (lacuna) i staramy się go zrekonstruować stychometrycznie tj. szacując wielkość liter oraz biorąc pod uwagę długość lakuny, możemy wywnioskować, że fragment ten posiadał zaimek "mnie".

Próbę rekonstrukcji lakuny podaje na przykład Wieland Wilker na swojej stronie. Widzimy trzy fragmenty papirusu P⁷⁵: pierwszy oryginał; drugi, w którym odtwarza wariant z zaimkiem "mnie". Wydaje się, że w tym wypadku tekst jest najlepiej dopasowany.
W trzecim fragmencie proponuje wariant bez zaimka. Możemy zaobserwować, że tekst jest niespójny w stosunku do długości wiersza.

Następujące rękopisy opuszczają: Kodeks Aleksandryjski (A), D K L Π Ψ 1071 1079 1195 1216.

Wydaje się, że powaga rękopisu watykańskiego, synajskiego oraz papirusów jako najstarszych świadków przeważyła, aby w tekście rezultatywnym zaimek umieścić. Za poparciem "mnie" może przemawiać też fakt, iż jego obecność powoduje, że lekcja staje się trudniejsza. A zgodnie z zasadami krytyki tekstu, mianowicie: lectio difficilior potior faciliori, lekcja trudniejsza jest bardziej poprawna lub prawdopodobna.