|
1:18 Mamy tu do czynienia z dwoma wariantami tekstowymi. Jedna tradycja rękopiśmiennicza opowiada się za wersją:
υἱός (Syn):
kodeks Aleksandryjski - A oraz
(C E F G H K
kodeks Waszyngtoński -
Wsupp X Δ Θ Π Ψ 063 0141 f1, f13 28 157 180 205 565 579 597 700 892 1006 Byz Lect ita
itaur itb itc ite vg
syrc syrh syrpal arm eth geo1 slav),
druga za
wersją θεός (Bóg):
( papirus - P66,
kodeks Synajski - א* - patrz także faksymile Kodeksu Synajskiego, (przy okazji zauważmy różnice między moim skanem, który załączyłem, a rzeczywistym wyglądem manuskryptu),
kodeks Watykański - B
C* L syrp syrh(mg)
geo2 Diatessarona). Obecnie współczesne wydania krytyczne skłaniają się raczej ku lekcji drugiej: θεός133 .
Pierwsza
z rzeczownikiem "Syn"134
może być korektą trudniejszej, a zgodnie z zasadami krytyki tekstu, mianowicie: Lectio difficilior potior faciliori tj. lekcja trudniejsza wydaje się być
bardziej poprawna, dlatego wydawcy wybierają wariant z θεός.
Warto jeszcze zauważyć, że niektóre rękopisy np. papirus - P75, 33 mają lekcję z rodzajnikiem ὁ, czyli: ὁ µονογενὴς θεὸς.
Wyczerpujący artykuł Jana Lewandowskiego na temat tego wersetu znajdziemy np. na portalu Wiara.pl.
|