PISMO ŚWIĘTE NOWEGO TESTAMENTU – ANTOLOGIA POLSKICH PRZEKŁADÓW PO II WOJNIE ŚWIATOWEJ (1945-2012)

2:18 Wyrażenie: ἃ ἑόρακεν ἐμβατεύων – co widział wchodząc jest dość trudne, w kontekście niezrozumiałe. Dla starożytnych kopistów prawdopodobnie było także niejasne, bowiem zmieniali sens dodając partykułę przeczącą nie.

Stąd wydania krytyczne wskazują, że niektóre rękopisy (korekta drugiej ręki) א* C D(06)¹ K L P Ψ 075 0150 614 Byz przekazują lekcję: ἃ μή, inne np: F, G podają: ἅ οὐκ. Prawdopodobnie przeczenie: οὐκ lub μή – co/czego nie zobaczył (ἑόρακεν) były dodawane przez kopistów, którzy albo źle rozumieli sens ἐμβατεύων (wchodząc, wstępując), albo chcieli wzmocnić polemiczny niuans, wprowadzony przez wyrażenie: εἰκῇ φυσιούμενος218 (bezpodstawnie napuszony). Wydaje się, że przekłady EDW, W (za Wulgatą?), EDG oraz UBG wzorują się na tych lekcjach.

Niektórzy z komentatorów, mając za podstawę nieopunktowany tekst i pamiętając o scripto continua z wyjściowego:

• αεορακενεμβατευων
GNT dzieli jak poniżej:
• α εορακεν εμβατευων
proponowali drobne koniektury, np:
• αἰώρᾳ κενεμβατεύων – rzucając się / trafiając w pustkę na huśtawce (na powrozie?)
lub
• ἀέρα κενεμβατεύων – rzucając się na próżno w powietrze;219

Tekst zaś przyjety został m.in. w oparciu o powagę rękopisów: P⁴⁶, A B D^* (prima manus) I.