PISMO ŚWIĘTE NOWEGO TESTAMENTU – ANTOLOGIA POLSKICH PRZEKŁADÓW PO II WOJNIE ŚWIATOWEJ (1945-2012)

1:25. Niektóre kodeksy C, Dc (korekta rękopisu? - patrz niżej skan; αὐτῆς też słabo widoczne na mym skanie), L (brak αὐτῆς), W, grupa bizantyjska [E K N Δ Π Σ 087 28 157 180 205 565 579 597 700 828 892 1006 1009 1010 1071 1079 1195 1216 1230 1241 1242 1243 1292 1365 1505 1646 2148 2174 Byz Lect, ℓ 70, ℓ 185, ℓ 333, ℓ 1761, it^{aur, f, ff1, vg}] posiadają glosę wyjaśniającą, zależną od Łk 2,7: τὸν υἱὸν αὐτῆς τὸν πρωτότοκον – syna swojego pierworodnego; Tylko przekłady EDW (z Wulgaty), SK (w nawiasie), NBG oraz UBG zamieszczają ją. Większość najpoważniejszych rękopisów (np.: א B Z 071 f¹, f¹³ 33) lekcji tej nie zawiera. W kodeksie Bezy D – mamy lekcję: οὐκ ἔγνω αὐτὴν ἕως οὗ – (w aoryście) – nie poznał jej, dopóki w sensie: ani razu nie zbliżył się do niej, dopóki (patrz także faksymile Kodeksu Bezy opublikowane on-line na stronach Cambridge Digital Library o znacznie lepszej jakości niż moja reprodukcja).