This page is hosted for free by cba.pl, if you are owner of this page, you can remove this message and gain access to many additional features by upgrading your hosting to PRO or VIP for just 5.83 PLN.
Do you want to support owner of this site? Click here and donate to his account some amount, he will be able to use it to pay for any of our services, including removing this ad.
Strony WWWSerwery VPSDomenyHostingDarmowy Hosting CBA.pl

1. Widzimy, że prawie wszystkie przekłady oprócz i PW oddają frazę: ἐν φωνῇ ἀρχαγγέλου w formie: na głos archanioła. Tłumaczenie śJ sugeruje, że to Pan (Jezus) z głosem archanielskim (a wg teologii Towarzystwa Strażnica, jako archanioł Michał) pojawi się przy końcu wieków. Trochę podobnie przekazuje PW jednakże wyraźnie rozróżnia archanioła od Jezusa.

2. Przekład jest dopuszczalny o tyle, że dopełniacz: ἀρχαγγέλου – "archanioła" możemy oddać przymiotnikiem: archanielskiego/-skim/-ski, zaś sformułowanie: ἐν φωνῇ można przełożyć na: wśród głosu, z głosem, na głos, głosem (dat. instrumenti), analogicznie jak to jest czynione w podobnym wyrażeniu: ἐν φωνῇ μεγάλῃ, które pada kilka razy w księdze Objawienia Jana, np.: 5:2; 14:7.9.15; 19:17, a zdecydowana większość przekładów oddaje podobnie, mianowcie: "potężnym, donośnym, silnym głosem" (także dat. instrumenti). Tekst wyglądałby wtedy następująco:

Ponieważ sam Pan na znak, wśród głosu archanielskiego i przy wtórze trąby Bożej zstąpi z nieba...

Wydaje się, że fraza zaproponowana przez : "(z) głosem archanielskim" domaga się dopełnienia pewnej czynności, np. obwieszczenia, ogłoszenia itp., bowiem działanie podmiotu w tak przetłumaczonym zdaniu nie jest zbyt jasne.

3. Być może rodzi się także pytanie, czy chodzi o jakiegoś konkretnego archanioła, czy też o nieokreślonego. Niektórzy gramatycy zatem dopatrują się tu konstrukcji zwanej "regułą Apoloniusza"237 i traktują rzeczownik w dopełniaczu bez rodzajnika, tj. ἀρχαγγέλου jako określony. Wtedy z punktu widzenia teologii chodziłoby o konkretnego archanioła, co chyba nie do końca byłoby na rękę śJ. Jeszcze inni traktują ten rzeczownik jako monadyczny (jednostkowy), który nie wymaga rodzajnika, ale także ukonkretnia, o kogo chodzi.

4. Warto tu jeszcze zwrócić uwagę, na pewne terminologiczne podobieństwo z fragmentem 1Kor 15:52, w którym zwrot: ἐν τῇ ἐσχάτῃ σάλπιγγιna dźwięk ostatniej trąby przekład śJ tłumaczy: podczas ostatniej trąby, a nie tak, jak w rozważanym wersecie z 1Tes mianowicie: z ostatnią trąbą. Jest to dość dziwna niekonsekwencja, tym bardziej, że oba teksty można uznać za paralelne.

Gdyby zatem przyjąć leksem proponowany w 1Kor 15:52 wg (oczywiście nie zwracając uwagi na stylistykę i komunikatywność przekazu) mielibyśmy podobną do innych tłumaczeń frazę:

"ponieważ sam Pan zstąpi z nieba z nakazującym wołaniem, podczas głosu archanielskiego oraz z trąbą Bożą i ci, co umarli w jedności z Chrystusem, powstaną pierwsi"

5. Patrząc dodatkowo na kontekst, widzimy, że opis dotyczy raczej pewnej sekwencji wydarzeń (stowarzyszonych), pewnych następujących po sobie elementów: tj. na znak, na głos archanioła i dźwięk trąby zacznie się interewencja Jezusa, stąd większość tłumaczy widzi w przyimku ἐν formę wyrażającą sposób działania (dativus modi) lub osobę (rzecz) towarzyszącą238 (komuś, czemuś) – "wraz z archaniołami" (dativus sociativus).

ὅτιconiunctio – spójnik: że, ponieważ; dlatego, że; jako, że; bowiem, albowiem, bo;

αὐτὸςpronomen, accusativus masculinum 3 persona singularis zaimek od: αὐτός, –ή, –ό jego, jej, jego;

αὐτὸς ὁ κύριοςsam Pan;

ὁ κύριοςsubstantivum, nominativus masculinum singularis – rzeczownik: pan, władca, gospodarz, właściciel;

ἐνpraepositio (+ dat.) – przyimek: w, na (coś, kogoś); z, przy, blisko, obok, wśród, za, między, u, od, do, pod, przez, przed, podczas, gdy, ponieważ, za przyczyną, za pomocą, przy pomocy, w obecności, z powodu, dzięki, w czasie, w ciągu, podstępem, ze względu; *w jedności*

κελεύσµατιsubstantivum, dativus neutrum singularis – rzeczownik od: κέλευσμα, τό rozkaz, nakaz, polecenie, hasło, zawołanie, krzyk, wołanie;

ἐν jak wyżej;

φωνῇsubstantivum, dativus femininum singularis – rzeczownik od: φωνή, ἡ dźwięk, ton, brzmienie, głos; mowa, język, narzecze, wołanie; grzmot, szum, łomot, łoskot; trzepot;

ἀρχαγγέλουsubstantivum, genetivus masculinum singularis – rzeczownik od: ἀρχάγγελος, ὁ archanioł;

καὶconiunctio – spójnik: i, a;

ἐν jak wyżej;

σάλπιγγιsubstantivum, dativus femininum singularis – rzeczownik od: σάλπιγξ, ἡtrąba, surma, dźwięk trąby, sygnał, hasło;

θεοῦ,substantivum, genetivus masculinum singularis – rzeczownik od: θεός, ὁ bóg, Bóg;

καταβήσεταιverbum, indicativus futuri medii 3 persona singularis – czasownik od: καταβαίνωiść, wychodzić, schodzić, zstępować, spadać, zstąpić (z krzyża, z góry, z nieba);

ἀπ'praepositio (+ gen.) – przyimek ἀπό: o miejscu: od, z, z dala od, skądś, dla; ze strony, przed; o czasie: od, z, po, odkąd, odtąd, od kiedy, poza, od … do …; o odległości: około, (daleko) od, na (odległość); przyczynowo: za coś, stąd, od czegoś, od kogoś; z powodu czegoś, dzięki czemuś, z pomocą, z siebie;

οὐρανοῦ,substantivum, genetivus masculinum singularis – rzeczownik od: οὐρανός, ὁ niebo;

καὶconiunctio – spójnik: i, a;

οἱ νεκροὶ – rzeczownik odprzytmiotnikowy: zmarli, umarli;

οἱarticulo, nominativus masculinum pluralis – rodzajnik męski: ten; tu: ci;

νεκροὶadiectivum, nominativus masculinum pluralis – przymiotnik od: νεκρός, -ά, - όν: zmarły; umarły, martwy, nieżywy

ἐν jak wyżej;

Χριστῷsubstantivum, dativus masculinum singularis – rzeczownik od: Χριστός, ὁ Chrystus, pomazaniec, namaszczony, pomazany, Mesjasz;

ἀναστήσονταιverbum, indicativus futuri medii 3 persona pluralis – czasownik od: ἀνίστημιintr. z acc. kazać powstać, podnosić, postawić na nogi; obudzić, wskrzesić, wzbudzić; intr. praes. i imperf. powstać, podnieść się, wstawać, wyzdrowieć, zmartwychwstawać;

πρῶτον,adiectivum, accusativus neutrum singularis – przymiotnik od: πρῶτός, πρώτη, πρῶτον pierwszy, przedni, czołowy; najwyższy, najważniejszy; adverbium – przysłówek: najpierw, naprzód, wpierw, wcześniej, na początku;

4:16 Tekst przekazany w większości rękopisów jednomyślnie, bez znaczących wariantów.

Jedynym przekładem odbiegającym od tradycyjnego rozumienia tego fragmentu jest tłumaczenie dokonane przez świadków Jehowy. Wydaje się, że przyczyną takiego przekazu są względy doktrynalne, bowiem teologia Towarzystwa Strażnica utożsamia Jezusa z archaniołem Michałem. Tekst przekładu zdaje się właśnie podpierać tę tezę.


  1. 237) A ściślej konsekwencją reguły. Wynika z niej, że gdy mamy konstrukcję rzeczownika głównego z rzeczownikiem w dopełniaczu, to mogą one posiadać rodzajniki, ale nie muszą, sens zaś będzie taki sam. Innymi słowy, tożsame są konstrukcje: ὁ λόγος τοῦ θεοῦ = λόγος θεοῦ. Inne np: τῷ λόγῳ τῆς ἀληθείας (Kol 1:5) oraz λόγῳ ἀληθείας (2Kor 6:7). Nie wszyscy jednak zgadzają się z tą regułą ze względu na wiele wyjątków. Niektóre przekłady np. BW odróżniają użycie rodzajnikowe oraz bezrodzajnikowe, stosując wielką literę: "Słowo prawdy""słowo prawdy". Dalsza dyskusja zob. np.: D.B. Wallace Greek Grammar Beyond the Basics, an exegetical syntax of the New Testament, Zondervan, Grand Rapids, Michigan 1996, str. 239; 250-252; oraz J.H. Moulton A Grammar of New Testament Greek, vol. III Syntax, N. Turner, T & T Clark Ltd, 1963, str. 179-180; Zob. także: T.F. Middelton The doctrine of the Greek article: applied to the criticism and the illustration of the New Testament, published by Eastburn, Kirk, and Co. New York 1818, str. 28, 38-39;
  2. 238) Zob. Grecko-polski Nowy Testament wydanie interlinearne z kodami gramatycznymi tłumaczenie: ks. prof. dr hab. Remigiusz Popowski SDB (KUL), dr Michał Wojciechowski (ATK), wyd. Oficyna Wydawnicza str. XXVI;